Hello frenz……..

It was 5^th may 2006 when I was scratching my head in boilers and transducers as my 8th sem exam was on air. It was a dull morning when I opened my mailbox just for the sake of doing anything other than preposterous study. Nothing special but an orkut invite was popping in my mailbox. For me it was a mere mail having no importance more than a spam. Really it was tough time during my exam when I got fed up so badly, I started reading even spam also. Though I was aware about orkut, it didn’t seem me so interesting those days. Naively I don’t know why but on that day I accepted the invite and came in to the new world of orkut.

I remember the day when one of my friend Guru wrote me my first scrap when I had 2 or3 friends in list.

Now I was also bit curious about communities, karma ratings. In no time I got familiar with orkut.

I can’t forget that enthralling moment when I saw my school friend who was not at all in my touch for past six years.

Ohhhh…that was just a debut…..my real inning started immediately after my exam. At times I used do only orkutting for whole day. At that point of time my scrap count was not enormous unlike my addiction to orkut but my addiction went on and on…..

Why to mendacious but it was the time when I used to send friend request to beautiful girls without any acquaintance. Some of them accepted my request. Some of them are now very good friends of mine.

It was a time when I used to scrap poems to my friends and communities. Orkut gave me first podium to share my feelings with strangers. After all someone has said strangers can be your best friend also.

Over the time I crossed 25k scrap count and went outstation for my job. Though it was bit difficult to do orkutting everyday, I continued this voyage. After leaving my first job I got nearly a month before joining in to next company. That was record breaking time when I crossed 50K+ scraps. The addiction was on air with new friends . During early this year I went to kerala for my training. This was a little slack time when I got far-flung from orkut and my scrap count was increasing very slowly as that of performance of Indian cricket team.

After a month I got my posting to my hometown,Mumbai….that’s it. My orkutting again came in form.

I crossed 90K+ in just 6 months. The time epoch between 90-99K was bit dreary.

Finally after scoring 99,900, I decided to wait. I was thinking about getting my 100K th scrap from someone special. I tried my level best but didn’t able to gather enough courage to talk to someone special. It was my birthday when I got more than 300 scraps in a day, which made me cross boundary grudgingly . Nowadays orkut has stopped counting scraps, showing only 100000+ but that’s not affecting my interest in any way. Though my orkutting has become very lopsided due to my hectic schedule, I am trying best to at least reply them who are still scrapping me regularly.

Hey friends getting 1 lac scraps is definitely can not be one’s achievement but still I feel it is a great expedition in my life where I got to explore numerous things and many friends……

Hope u all are doing well on your side…wishing best luck to all of you…..please give your inestimable annotations. Hmm…..that will also add a count in scrap book…hehehehhee

Thanks a ton for reading

Cheers

Sanvid

अतिविशाल सागरही प्रेमाच्या ओढीने धावत रहातो,
मूक साथ देणारा किनारा स्तब्धपणे पहात रहातो...1

तोही वेडा तिच्यामागे अखंडपणे धावत रहातो,
उद्याची स्वप्ने रंगवताना आजला सुरंग लावत रहातो...2

तिच्या प्रीतीत् धुंद होऊन स्वप्नांच्या थप्प्या लावत रहातो,
शुन्यात नजर लावुन नशिबाला बोल लावत रहातो...3

नियती काय असते माहीत असुनही तिला बदलायला पहात रहातो,
पण नियती कधी एकटी नसते दुर्देवाचा फ़ेरा तिच्या प्रेमात वहात रहातो...4

तरीही तो वेडा आपले नशीब आजमावत रहातो,
आणि बाजुला समदुःखी समुद्र शांतपणे वहात रहातो...5

- संविद

हातात सगळ असुनही
ऊगाच ताटकळत रहाव लागत
जन्माला आलोच आहे
तर मरेपर्यन्त जगाव लागत................1

फ़क्त नशीब नावाच्या या चक्रावर
ऊगाच हिंदकळत रहाव लागत
इच्छा असो वा नसो
अश्रुंना देखील मन माराव लागत.............2

पायात जोर असुनही
कुबडयाच्या अधीन व्हाव लागत
आवडत ते सगळ मिळत नाही
हेही दुःख पचवाव लागत.....................3

सन्धी फ़क्त एकदाच मिळते
त्यातच सगळ कराव लागत
आणी शक्य नाही झाल तर
अशा कविता करत बसाव लागत.............4

- संविद

वाट कशाला बघू कुणाची.............
वाट कशाला बघू कुणाची, झुरण्यासाठी जन्म आपुला
अवती भवती असून तुझिया, नसण्यासाठी जन्म आपुला

सुकून गेल्यावरी कळाले, उगाच कट्यापरी रहातो...
मला कदापी कळले नाही, फुलण्यासाठी जन्म आपुला

कितीक आले, कितीक गेले, मला न आता याद कुणाची ...
आठवणींची पाटी नुसती, पुसण्यासाठी जन्म आपुला

दुःखाचीही नशा करावी, पराभावाने झिंग चाढावी
अश्रूंचाही रिचवुन प्याला, झुलण्यासाठी जन्म आपुला

दुर्दैवाच्या लगाम हाती, किती क्रूर हा जुना सारथी
ऊर फुटे तो पळण्यासाठी, थकण्यासाठी जन्म आपुला

वादळ गेल्यावरी जराशी.... झुळूक आली तुझी परंतू ....
पाचोळा मी भिरभिरणारा, उडण्यासाठी जन्म आपुला

कळी म्हणाली निर्माल्याला, ऱडू नको तू उगीच आता
ऐन ऋतूच्या मध्यावरती, गळण्यासाठी जन्म आपुला

ज्योत दिव्याची जळणारी तू, तुझा दिवाणा पतंग मीही
जळण्याच्या ह्या दोन तऱ्हा पण, विझण्यासाठी जन्म आपुला

बहूदा यालाच इऩजिनीयरिग म्हणतात...
भले भले हूशार येथे 40 साठी रडतात,
बहूदा यालाच इऩजिनीयरिग म्हणतात...

ऐशी-नव्वदात खेळणारे येथे चाळीसात धन्यता मानतात,
बहूदा यालाच इऩजिनीयरिग म्हणतात...

येथे वायवा मधे प्रोफेसरच् आतन्कवादी होतात,
बहूदा यालाच इऩजिनीयरिग म्हणतात...

इनजिनिअर नावाचे पुतळे दर वर्षागणिक
बाहेर पडतात,
बहूदा यालाच इऩजिनीयरिग म्हणतात...


पण तरीही हे बेरोजगारान्चे कारखाने चालवतात,
बहूदा यालाच इऩजिनीयरिग म्हणतात...

आणी खुप काही करायच राहून गेले आहे......
----------------------------------------------------
कॉलेजच शेवटच सेमीस्टर आहे
आणी मन भाम्बावुन गेले आहे
पण वेळ थोडा आहे,
आणी खुप काही करायच राहून गेले आहे......

ितच्याशी ओळख करायची आहे
चान्गला िमत्र बनायचे आहे,
पण वेळ थोडा आहे,
आणी खुप काही करायच राहून गेले आहे......

ती समोरुन येताना िदसली
मन उत्साहात न्हाऊन गेले आहे,
पण वेळ थोडा आहे,
आणी खुप काही करायच राहून गेले आहे......

पण ितला याची पऱवा नाही
मन कावर्-बावर् झाले आहे,
पण वेळ थोडा आहे,
आणी खुप काही करायच राहून गेले आहे......

मनाला पूर आला होता
मनातल सान्गायच आहे,
पण वेळ थोडा आहे,
आणी खुप काही करायच राहून गेले आहे......

---------------सन्िवद

मलाच काहीतरी करायला हवं होत...
न बोलता बोललेले शब्द तु कधी ऎकले नाहीस
त्या धडधडणाय्रा हदयाचे ठोके तुला कधी समजलेच नाहीत
आणि आता ओल्या डोळ्यांनी म्हणतेस
तु कधी सांगितले नाहीस... त्याला मी काय़ करु

इतक्या दिवसांचं ते हसून बॊलणं बॊलताना हसणं
तो कललेला सूर्य आणि तुला तसं ऎकत रहाणं
तुझ्याकडे पाहणं अन तुझा हात अलगद हातात घेणं
तुला तो स्पर्श कधी जाणवलाच नाही... त्याला मी काय़ करु

तुझ्या नजरेपासून नजर लपवणं
हाताच्या एका कोपाय्रात तुझं नाव लिहीणं
मित्रांमधे त्यांनी मला तुझ्या नावाने चिडवणं
तुला कधी दिसलच नाही... त्याला मी काय़ करु

तु कधी तुझं मन मोकळ केलच नाहीस
ते हवेहवेसे शब्द कधी बोललीच नाहीस
मी आधी बोलायला हवं ही तुझी अपेक्शा मला कधी कळलीच नाही
तुझ्या त्या हसण्यालाच होकार धरुन
बसलो न बोलताच सगळ काही होइल
अस धरुन चाललॊ... पण असं कधी घडलच नाही...त्याला मी काय़ करु

पण तु सोडून जाताना माझ्या डोळ्यातलं पाणी तुला दिसेल
सायंकाळी माझं तस एकटं बसणं तुला खुपेल
माझा अबोला अन ती धड्धड तुला ऎकू येइल... आता याचा काय उपयोग
खरच मलाच काहीतरी करायला हवं होत.....